Strubnica - Trójcy Przenajświętszej

parafia p.w. Trójcy Przenajświętszej, erygowana w I połowie XVI w., obecny kościół zbudowany w 1740 r.
  • Proboszcz: Ks. Jan Romańczuk
  • Msza św.: w niedzielę i święta o godz. 11.30
    w dni powszednie o godz. 11.30, (19.00 – czas letni)
  • Odpust: uroczystość Trójcy Przenajświętszej; 13 czerwca
  • Adres: 231630, д. Струбница, Мостовский р-н, Гродненская обл.
Historia
Kościół pod wezwaniem Trójcy Przenajświętszej we wsi Strubnica
Kościół pod wezwaniem Trójcy Przenajświętszej we wsi Strubnica został założony jeszcze przed 1550 r. przez królową Bonę Sforcę. Przy tym świątynię pobudowano nie w samej Strubnicy, a około kilometr na północ od niej. Osada, powstała wokół kościoła, otrzymała nazwę Plebańce. Świątynia, która jest czynna do dziś, została pobudowana w 1740 r. w stylu baroku, dzięki staraniom ks. Franca Abramowicza na środki Jerzego de Sianno Sienieńskiego. W latach 1790-1799 świątynia została przerobiona z ofiar marszałka starodąbskiego Jana Bispinga. W 1841 r. kościół został odrestaurowany dzięki staraniom ks. proboszcza Grzymały na środki Adama Bispinga. Wówczas do prezbiterium kościoła dobudowano nową kaplicę, pod którą znajdował się grobowiec fundatorów kościoła.
   W 1880 r. w Strubnicy starodąbski marszałek Jan Bisping zbudował ołtarz pt. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny.
Początkowo kościół był dwuwieżowy, lecz w XIX w. rozebrano szczyty wież, dlatego od 1836 r. fasada główna uwieńczona jest wysokim frontonem z niedużą czworokątną wieżą pod walmową kopułą. Świątynia jest prostokątna w planie, ma pięciościenną apsydę, którą z jednej strony flankuje zakrystia, a z drugiej – kaplica Bispingów. Ściany świątyni są oszalowane poziomo (cokół – pionowo) i umocowane pionowymi belkami-ściągaczami. Świątynia jest pokryta dwuspadowym dachem. Krypta jest tylko pod kaplicą.
   Przed II wojną światową ilość parafian wynosiła około 2500 osób. W okresie sowieckim kościół był zamknięty, wierni nie pozwolili go zburzyć lub wykorzystywać jako przechowalnię zboża. Gromadzili się w nim sami, bez kapłana, jak mogli dbali o świątynię. W latach siedemdziesiątych kościołowi nadano status pomnika architektury na szczeblu republikańskim.
   W 1989 r., na Wielkanoc, w Strubnicy odnowiono stałe nabożeństwa z własnym proboszczem. Kościół został odrestaurowany dzięki pomocy dzieci Kazimierza Bispinga (1887-1941) – ostatniego właściciela Strubnicy, "senatora Rzeczy Pospolitej, kawalera orderu Virtuti Militari, który zginął w sowieckim łagrze Korzwa": Sofii (Polska), Józefa (Kanada) i Anny (Anglia). Świadczy o tym płyta pamiątkowa w narteksie kościoła, ustanowiona w 1991 r. na cześć pana Kazimierza, jego małżonki i ich matki Marii z rodu Świętopołk-Czetwiercińskich (+1980, Londyn).
   Wnętrze kościoła, pokryte płaskim drewnianym sufitem podszywanym, ozdabiają trzy dwupoziomowe rzeźbione ołtarze barokowe, bogato dekorowane nakładaną rzeźbą pozłacaną roślinnego ornamentu z postaciami aniołów. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Trójcy Najświętszej i Ukoronowania Matki Bożej, dzieło rąk artysty Kazimierza Biniewskiego (1753 r.). Na poziomie drugim znajduje się okrągły obraz św. Michała Archanioła. W lewym ołtarzu bocznym - obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy w otoczeniu figur Świętych. Drugi poziom (aniołki i cherubiny, fruwające w obłokach) jest rzeźbiony, uwieńczony figurą św. Michała Archanioła z wagą i mieczem. Prawy ołtarz jest podobny do lewego, w centrum mieści się obraz św. Antoniego, na górze – figura św. Heleny z krzyżem. Prezbiterium jest oddzielone od sali modlitewnej szeroką arką i barokowymi kratami. Ściany kościoła są ozdobione fryzem (w metopach znajdują się obrazy męczeństwa Chrystusa, rzeczy sakralnych, symboli chrześcijaństwa itd.). Chór organowy nad narteksem jest zwrócony w stronę sali modlitewnej szerokim półokrągłym otworem.
   Kaplica, dobudowana w połowie XIX w., pięciościenna w planie, pokryta jest walmowym dachem. Wnętrze, otynkowane w stylu klasycyzmu, przekryte sklepieniem z rozetką. Ołtarz – drewniany, rzeźbiony, wykonany w stylu neogotyckim. Jednak obraz historyczny nie został zachowany, obecnie jest tu ustanowiona figura Matki Bożej.
   Terytorium kościelne jest obniesione niewysokim ogrodzeniem ciosowym, wejście główne poznaczone murowano-drewnianą bramą, wykonaną w 1856 r. Po stronie prawej od kościoła pobudowano dwupoziomową czworokątną wieżę-dzwonnicę z ciosu i otynkowanej cegły pod czterospadowym dachem. Przed kościołem zachowało się kilka nagrobków rodu Bispingów, proboszczów parafii i okolicznej szlachty.
   W 1822 r. na wzgórzu w północno-zachodniej części wsi Bielawicze, z fundacji ówczesnej właścicielki majątku Honoraty Askierki została pobudowana cerkiew greckokatolicka (świadczy o tym nadpis pamiątkowy nad wejściem do świątyni)i poświęcona pw. Opieki Najświętszej Panny Maryi. Od 1839 r. działa jako prawosławna Swiato-Pokrowska cerkiew.
   Od XIX w. we wsi Moisiejewicze znana jest kaplica od parafii Strubnickiej. W końcu lat 1930-ych zaczęto budowę nowej kaplicy, ale II wojna światowa i dziesięciolecia władzy sowieckiej uniemożliwiły jej zakończenie. W 1997 r. katolicka kaplica odrodziła się w sąsiednim miasteczku Jubilejnyj, gdzie jako miejscem modlitwy czasowo służył budynek byłej pralni, pobudowany w 1984 r. W ołtarzu umieszczono obraz św. Antoniego.
Parafia na Google Maps
   Przy kopiowaniu konieczne jest podanie źródła informacji grodnensis.by.